Martine van Wolfswinkel

En zo zijn we na 12 jaar buitenland ineens terug in Nederland. Een vreemde gewaarwording. Misschien nog wel het meest omdat het zo gewoon lijkt. Ook al heb ik tot onze terugkeer een derde van mijn bestaan doorgebracht in verre oorden, het leven in Nederland past me nog steeds als een vertrouwde jas. Je trekt ‘m gewoon weer aan en gaat door.

Vreemd is ook dat je grote veranderingen verwacht – dat je gezinsleven totaal overhoop gegooid zal worden. Maar ook dat gebeurt niet. Het verhuizen van een gezin, met alle gewoontes en eigenaardigheden die het in de loop der jaren heeft ontwikkeld, is als uittrekken van een boom, en het opnieuw planten ervan in een nieuwe omgeving. Er breken misschien wat wortels af, de boom heeft even tijd nodig om te ‘aarden’ en weer volop te gaan groeien en bloeien, maar de boom zelf blijft in tact. Het gezin is nog wat het was. En dat is mooi, want het geeft houvast en continuïteit. Het is ook confronterend, want de dingen waarvan je dacht of hoopte dat ze door zoiets ingrijpends als een verhuizing naar een ander continent zouden veranderen, blijken toch nog hetzelfde te zijn. Echte verandering komt niet van buitenaf, van een nieuwe omgeving, maar moet van binnenuit komen.

Een nieuwe start in Nederland stelt ons zo voor allerlei keuzes die we nu voor het eerst of opnieuw moeten en kunnen maken. Dat geeft soms druk en veroorzaakt stress, want het komt allemaal tegelijk. Maar het is ook mooi om iets te kiezen te hebben en na te denken over hoe we ons leven willen gaan inrichten.

Zo zie ik duurzaam leven als een mooie uitdaging. Daarom wonen we op fietsafstand van school en werk en kiezen we er (voorlopig) voor om zonder auto te leven. Met de trein en auto delen kom je ook een heel eind. Een mooi initiatief in onze buurt verzorgt elke week een pakket biologische groenten en fruit uit de omgeving en verkoopt alles verpakkingsvrij. Leven zonder afval (of in elk geval met een beetje minder) is ook een uitdaging die ik graag aan ga. In kleine stapjes, dat wel.

Tenslotte zijn we ook ongegeneerd aan ‘kerkshoppen’, om een kerk te vinden waar we ons thuis voelen en waarvan we denken dat we daar een plek kunnen innemen. Want ook dat helpt bij het opnieuw ‘wortelen’: onderdeel worden van iets groters dan je eigen gezinnetje, of je eigen familie. En daarvoor is juist de kerk de plek bij uitstek.