Martine van Wolfswinkel

Een lege dag kan heerlijk zijn. Zo’n dag waarop je niet zoveel hoeft, weinig mensen je nodig hebben en de uren zich leeg voor zich je uitstrekken, gewacht om gevuld te worden met dingen die er niet zoveel toe doen.

Een lege dag kan ook een uitdaging zijn en werkelijk leeg aanvoelen. Een dag die je wel kan vullen met allemaal dingen die nuttig zijn en moeten gebeuren, maar toch leeg blijft voelen. Zeker als de lege dagen zich opstapelen.

Een lege dag was voor mij lange tijd een luxe. Met drie kinderen in huis is er altijd wel iets te doen, altijd wel een probleem dat op een oplossing wacht, een was die moet worden gedraaid, eten gekocht en gekookt. Het zoeken naar tijd om dingen te doen die níet gingen om zorgen en het huishouden draaiende houden stond al die tijd voorop. En dan die tijd zo goed en efficiënt mogelijk vullen. Van lege dagen was geen sprake. Hooguit af en toe een leeg uurtje, als ik dat mijzelf toestond.

Hoe anders is dat nu. Twee van de drie kinderen zijn het huis uit. We zijn opeens een gezin met één kind en een hond. En dan is de man des huizes ook nog eens regelmatig op reis. Dat was vroeger niet anders, maar dan moest ik extra hard aan het werk om al die zorg en aandacht en boodschappen en wasjes en de afwas even in mijn eentje te voorzien.

Als hij nu weg is kook ik vaak maar één keer in de twee dagen, omdat ik niet meer weet hoe je voor minder dan een gezin van vijf moet koken. Dat betekent minder vaak boodschappen doen, minder lang in de keuken. Er is ook minder was, en minder mensen die om aandacht en oplossingen vragen.

Toegegeven, ik heb geen drukke baan, bewust niet. Ik werk twee dagen in de week in de winkel van Rechtstreex, en ik organiseer Dutch Nature Hikes in de weekenden. Vrijwilligerswerk doe ik voor DEEL en A Rocha Den Haag. Ik volg de Natuurgidsenopleiding van IVN. Ik lees.

Zo vullen de dagen zich wel, maar toch voelt het soms leeg. Het is een uitdaging om die leegte er gewoon even te laten zijn, en het niet meteen te willen vullen met – ja, met wat eigenlijk. Meer of ander werk? Toch nog een cursus of opleiding?

Zeggen dat je het niet zo druk hebt is raar in deze tijd. Bijna een taboe. Dan is er vast iets mis, of je bent al met pensioen. Maar ik heb het nu gewoon even niet zo druk. En dat laat ik maar zo. Want leegte creëert ook ruimte. Ruimte voor het ontstaan van nieuwe plannen, nieuwe ideeën, een nieuw zelfbeeld en een nieuwe levensfase. Daar mag best wat tijd overheen gaan.

En nu, met het weekend voor de deur, kijk ik uit naar een huis dat zich weer vult met twee jongvolwassenen, die verhalen te vertellen hebben, soms wijze raad of praktisch advies kunnen gebruiken en de koelkast weer eens flink leegeten. Dan haal ik graag weer tassen vol boodschappen en sta ik in de keuken een maaltijd klaar te maken die wél in een keer op gaat.