Martine van Wolfswinkel

Twee mensen kunnen dezelfde wandeling maken en toch heel andere dingen zien. Het is maar net hoe je kijkt en wat het is dat je aandacht trekt.

Tijdens onze vakantie in Frankrijk hebben we een aantal prachtige wandelingen gemaakt. Met uitzichten op besneeuwde bergtoppen, langs kabbelende beekjes en over groene hoogvlaktes met meertjes. Maar wat tegen die achtergrond mijn aandacht trekt zijn vooral de plantjes en vlinders die ik tegenkom. Terugkijkend op mijn vakantiefoto’s zijn dat dan ook met name close-ups van planten en van vlinders. En zo nu en dan een kiekje van onze kinderen op die bergpaadjes.

Op die manier kijken naar de plek waar ik ben helpt mij om mij te verbinden met de omgeving. Ik leer een plek kennen door de planten die er groeien en de vogels en vlinders die er rondvliegen. Een ander doet dat door het landschap, de cultuur of de mensen.

In de omgeving van de camping waar we staan weet ik nu feilloos de plekjes te vinden waar de bramen rijp zijn, waar frambozen en bosaardbeien groeien en waar ik munt en thijm kan plukken voor de thee.

Dingen die ik ga missen als we straks weer naar Nederland gaan. Maar ook daar kijk ik op dezelfde manier. Naar planten die bloeien, bladeren die straks weer gaan verkleuren en de hazelaars waaraan de noten beginnen te rijpen.

‘Als je goed om je heen kijkt zie je dat alles gekleurd is’, dichtte K. Schippers kort en krachtig. En zo is het ook.