Martine van Wolfswinkel

Het was in de zomer van 2021 dat ik het wandelen ontdekte. Het plan was een paar dagen op retraite te gaan, in een klooster ergens. Dat deed ik wel vaker, als moment van verstilling en rust. Een gelegenheid om terug te kijken op het afgelopen jaar, en vooruit te blikken op wat komt. Maar mijn reservering werd geannuleerd. Het weekend stond al in mijn agenda en ergens anders kon ik niet terecht. De ondoorgrondelijke wegen van Google brachten mij toen op het idee niet in een klooster te gaan zitten, maar een paar dagen te gaan wandelen, als een pelgrim.

Ik kwam allerlei mogelijke routes tegen. Het Kloosterpad in Brabant bood de mogelijkheid om onderweg in diverse kloosters te overnachten. Het Pelgrimspad, een lange route van Amsterdam naar Maastricht, voert langs diverse kerken en kloosters. Daar zou ik in een lang weekend maar een klein stukje van kunnen lopen. Toen stuitte ik op de Walk of Wisdom rond Nijmegen. Het verhaal erachter, de mooie omgeving en de overzichtelijke lengte van de route spraken me meteen aan. De Walk of Wisdom is ‘een door de natuur geïnspireerde pelgrimsroute van ongeveer een week lopen’, aldus de website. Een week had ik niet, maar in drie dagen zou ik toch in elk geval een heel eind moeten komen.

Zo gezegd zo gedaan. Ik boekte een aantal overnachtingen langs de route en ging lopen. Ongetraind en niet gehinderd door enige kennis over wandelen. Wel voorzien van goede wandelschoenen, een fijne rugtas, een Camelbak waterzak van 1.5 liter en een goede wandelponcho. En met de routegids van de Walk of Wisdom in de hand, die ik toegestuurd had gekregen, samen met het symbool van de wandeling en de veter voor om mijn pols. De bedoeling van de veter is om in elke plaats langs de route een ‘vogelringetje’ op te halen en aan de veter te doen. Aan het einde van de wandeling heb je dan een kleurige ketting verzameld.

Het was warm, het was mooi, het was afzien. Maar het gaf vooral enorm veel voldoening om helemaal op eigen kracht, alleen in de natuur, de dagelijkse 20-25 km af te leggen. Ook als je aan het eind van de dag nauwelijks nog een stap kunt zetten, blijk je de volgende dag, na een douche, een goede maaltijd en een nacht slaap, toch weer verder te kunnen. Zo verging het mij tenminste. Na drie dagen lopen vond ik het jammer weer te moeten stoppen. Ik noteerde de naam van de bushalte vanaf waar ik de volgende keer verder zou moeten lopen en nam me voor snel weer een keer terug te komen om de route af te maken. De voldoening die het wandelen geeft is een ontdekking waar ik nog lang plezier van zal hebben.

Ga verder naar De ontdekking van het wandelen (2).