In de zomer van 2021 liep ik drie etappes van de Walk of Wisdom en daarna nog twee van het Pieterpad, die precies langs onze camping bij Zuidlaren liep. Vervolgens kwam de klad er een beetje in. Te druk, te koud, teveel andere dingen die mijn aandacht vroegen. Jammer eigenlijk.
Tot we afgelopen zomer op vakantie gingen naar Frankrijk, eerst in de Vogezen en daarna dichter bij de Alpen. Ik genoot van het buitenleven op de camping en de wandelingen in het bergachtige gebied. Op sommige paden werden we omringd door bloemen waarop de vlinders niet te tellen waren. We plukten wilde bramen, frambozen en aardbeien. Zo te wandelen geeft de ervaring weer dichter bij de natuur te zijn.
Ik schreef al eerder dat ik de vakantie altijd graag gebruik om te kijken waar ik mee wil stoppen en welke dingen ik juist meer aandacht wil geven. Deze zomer besefte ik dat ik dat gevoel van buiten leven, van het vertragen en lopend de omgeving ervaren, wilde vasthouden. Aan winterkamperen heb ik mij nog niet gewaagd, al biedt dat natuurlijk mogelijkheden. Maar wandelen kan altijd – zeker met de juiste kleding. Dus nam ik me voor daar serieus werk van te maken. Ik zocht een route die ik in een jaar zou kunnen lopen, telkens in één of twee etappes. Dat werd het Marskramerpad, een route dwars door Nederland, van Bad Bentheim net over de grens in Duitsland, naar het Kurhaus in Scheveningen. Maar dan andersom. Dicht bij huis beginnen en dan steeds verder naar het oosten lopen. Het leek me mooi om op die manier een ‘dwarsdoorsnede’ van Nederland te zien te krijgen.
Twee weken geleden ben ik daarmee begonnen. Ik liep – samen met oudste zoon – etappe 20, van Scheveningen naar Wassenaar. De week daarna de volgende etappe, van Wassenaar naar Leiden. En zo hoop ik steeds verder te komen, elke week of elke twee weken een etappe erbij, als het weer een beetje mee zit en de treinen niet staken tenminste. Het wandelvirus heeft me flink te pakken: zodra ik thuis ben kijk ik alweer uit naar de volgende wandeldag.
Martine van Wolfswinkel 
Plaats een reactie