Martine van Wolfswinkel

En zo gingen er twee nieuwe manen voorbij zonder dat ik iets heb geschreven, goede voornemens ten spijt. Ik voel me dan ook een beetje geblokkeerd. Een writers block zogezegd. Maar dat niet alleen, het lukt me ook nauwelijks meer om iets te lezen. Eerder las ik elke dag wel wat, meestal meteen na het eten een half uurtje. Een paar hoofdstukken uit een boek, of desnoods een artikel uit een tijdschrift. Lezen geeft me ontspanning en – vooral – inspiratie. Toch lukt het nu niet. Ik pak een boek op, probeer een paar regels te lezen, maar kan mijn aandacht er niet bij houden. Mijn hoofd is te moe, te vol.

Nieuwe baan

Wellicht heeft het ermee te maken dat ik sinds 1 maart een nieuwe baan heb. Na het failliet van Rechtstreex begin oktober heb ik me een tijdje vooral op mijn eigen bedrijf geconcentreerd. Dat paste ook wel bij de winter. Een tijd van rust en van het ontstaan van nieuwe ideeën onder de oppervlakte. Het resulteerde onder ander in het ontwikkelen van een nieuw soort wandeling en het aanbieden van een wandelweekend op Texel.

In maart ging ik als winkelmedewerker aan de slag bij de nieuwste vestiging van Odin (een coöperatieve biologische supermarkt) in Den Haag, de Odin Den Haag Fahrenheitstraat. Op slechts zo’n vijf minuten fietsen bij ons vandaan. Ik werd meteen ingeroosterd voor drie dagen per week, met werktijden vanaf half 8 ’s ochtends óf tot half 8 ’s avonds. Dat is op zich wel efficiënt, want zo heb ik voor of na een werkdag van zo’n 6 á 7 uur nog tijd voor andere dingen. Zoals het huishouden, mijn bedrijf en mijn vrijwilligerswerk als boekhouden van DEEL Bomenbuurt.

Ik had er alleen niet op gerekend dat deze nieuwe baan mij zoveel energie zou kosten. Het werk is op zich niet ingewikkeld: achter de kassa staan, producten in de winkel aanvullen (zowel groente en fruit als droogwaren), brood snijden en verpakken, alles een beetje netjes houden, schoonmaken en opruimen. Het gaat alleen wel achter elkaar door en er moet op een dag veel gebeuren. De omzet van deze winkel per dag is ongeveer net zoveel als de weekomzet van de winkel van Rechtstreex. Er zijn dus meer klanten en er wordt meer verkocht. In deze winkel sta ik dan ook niet alleen, maar altijd met één of meer collega’s. Dat maakt het meteen ook wel gezellig natuurlijk. Wat energie kost is denk ik vooral het fysieke werk én het onthouden van heel veel nieuwe dingen. Maar leuk is het wel. En als het nieuwe eraf is wordt het wellicht ook minder vermoeiend.

Niet meer hardlopen

Wat ik ook veel deed toen ik niet werkte was hardlopen. Mijn voornemen om op 15 maart de CPC 10km te gaan lopen was daarbij een extra motivatie. De medaille van deze echte Haagse hardloopwedstrijd (op dezelfde dag als de beroemde CPC Halve Marathon) wilde ik toch minstens één keer binnenhalen. Ik trainde twee tot drie keer per week en bouwde het naar mijn idee wel rustig op. Toch kreeg ik steeds meer last van mijn linkervoet. Kort voor de CPC besloot ik dan ook niet meer mee te doen. Ik gaf mijn ticket aan Malou, die de race precies binnen het uur aflegde. En dus ook de welverdiende medaille mee naar huis mocht nemen.

Na een bezoek aan de huisarts, het ziekenhuis voor een Röntgenfoto én de fysio is een stressfractuur uitgesloten en is de conclusie dat het een peesontsteking moet zijn. Een paar dagen ontstekingsremmers slikken, even niet meer hardlopen (dat deed ik toch al niet meer) en koelen na inspanning moet dit gaan verhelpen. Ik kan alleen maar hopen dat het weer helemaal over gaat, want ik ben voor mijn werk én mijn wandelingen toch wel behoorlijk afhankelijk van het goed functioneren van mijn voeten!

Al met al voel ik me fysiek en mentaal dus wat geblokkeerd. Dat is geen fijn gevoel en ook een beetje frustrerend. Het is daarom maar goed dat het nu meivakantie is en we volgende week gaan kamperen in het Müllerthal in Luxemburg. Van de fysio mag ik wel wandelen, dus dat hoop ik daar te gaan doen. En wellicht vind ik dan ook de rust om weer eens wat te lezen.